Puszcza Białowieska zajmuje łącznie w Polsce i na Białorusi około 911 km2, a z sąsiednią Puszczą Ladzką i Puszczą Świsłocką tworzy jeden kompleks leśny o powierzchni około 1250 km2, z tego na terenie województwa podlaskiego znajduje się ponad 580 km2.

W stosunku do innych polskich i europejskich kompleksów leśnych w Puszczy Białowieskiej istnieje znacznie większa różnorodność lasów, żyzność siedlisk i zasobność drzewostanów. Rozmaitość zbiorowisk leśnych, a zwłaszcza przewaga lasów liściastych i mieszanych, jest rezultatem szerokiego zróżnicowania siedlisk, optymalnie wykorzystanego przez przyrodę w danych warunkach środowiska geograficznego.

Zasadnicza różnica między Puszczą Białowieską a innymi polskimi lasami, a także wieloma lasami porastającymi niżową Europę, sprowadza się do lepszego stanu zachowania, czyli do większej naturalności lasów. Na lepszy stan zachowania składa się przede wszystkim: mniejszy stopień rozdrobnienia i rozbicia kompleksu leśnego. Oznacza to, że Puszcza Białowieska, mimo znacznego skurczenia się od peryferiów i wdarcia się osadnictwa do jej wnętrza, ciągle przedstawia sobą jeszcze zwartą plamę lasu, natomiast inne stanowią już tylko mozaikę lasu i terenów odlesionych.

W lasach białowieskich znaczny jest udział fragmentów drzewostanów pierwotnego pochodzenia, to znaczy drzewostanów powstałych i ukształtowanych bez udziału człowieka. Występują więc w nich wyłącznie gatunki rodzime pod postacią miejscowych ekotypów, najlepiej dostosowanych do lokalnego klimatu i tutejszego zróżnicowania siedlisk. U wielu z nich stwierdzono określoną reakcję na zmienne warunki życiowe panujące w ekosystemach, w których bytują i które współtworzą.

Drzewostany są ostatnimi "przechowalniami" reliktów pierwotnych lasów, tj. pewnych gatunków zwierząt, roślin, porostów, mszaków, grzybów, owadów, gdzie indziej bezpowrotnie już zaginionych wraz z lasami ustępującymi przed pochodem cywilizacji. Te ostatnie prawdziwie puszczańskie drzewostany są przy tym dość stare, jak na stosunki europejskie, bo wiele z nich liczy sobie ponad 200 lat. Musiały się więc one jako całość narodzić jeszcze w Polsce przedrozbiorowej. Chodzi tu o całe drzewostany zwane niekiedy starodrzewiami, a nie o pojedyncze sędziwe drzewa. Zresztą i pod tym względem wyróżnia się Puszcza Białowieska. Stanowi bowiem największe w Polsce i w Europie skupienie okazałych drzew, osiągających przy tym wiek i rozmiary prawie niespotykane w naszych lasach. Odnosi się to zarówno do drzew budujący starodrzewie, jak i do licznych drzew występujących pojedynczo lub grupowo, wewnątrz drzewostanów. Najbardziej jednak widoczna jest różnica w strukturze drzewostanów. Przynajmniej część białowieskich lasów ma jeszcze drzewostan wielowarstwowy, wielogatunkowy i różnowiekowy, przy czym w innych lasach w rezultacie działalności człowieka dominują drzewostany: jednowarstwowe, jednogatunkowe i jednowiekowe.

Realizacja: